Najpierw jednak poćwiczyliśmy trochę kroków – riverenzę – trzeba popracować nad płynnością, ripresy, a pozatym pochodziliśmy sobie w seguitach różne kombinacje, w wężyku i bąbelki (na 4 kroki i na 2) żeby ćwiczyć zmiany kierunków.

Nie zabrakło także spezzato – ten krok jeszcze niektórym sprawia problem, a był nam potrzebny do Villanelli.

Jak pisałem, po mordędze kroków, przerobiliśmy Villanellę. Na razie oswoiliśmy się z tańcem i przyjdzie czas na dalsze szlifowanie.

Oczywiście nie tylko ten taniec był tańczony, były też powtórki: Black Nag, Grimstock, Bassa Pompilia i branle: Pinegay i Charlotte.

Pod koniec Magda i Patryk zmyli się trochę wcześniej i zostały nam 3 dziewczyny. To jeszcze w ramach bonusu nauczyły się Parson’s Farewell

Maciek, mimo braku pełni sił, postanowił przyjść, żeby nadrobić zaległości, więc wzięliśmy się za zajęcia prawie indywidualne.

Na początek, żeby się trochę rozruszać, zatańczyliśmy Black Nag’a (bez Asika koniki nie pędzą tak szybko), potem wzięliśmy się za powtórzenie Bassy Ducale, poźniej (może niekoniecznie w tej kolejności) za Contentezzę, a po dyskusjach o motoryzacji, chcieliśmy zatańczyć poloneza, ale na Villanelli w mercedesie się skończyło, powtórzyliśmy na sucho i z muzyką także Bassę Pompilię, zwana inaczej koszmarem Ruraka. Przy tym tańcu naszły nas refleksje, czy jest on lekko nudny, czy może raczej dostojny i pełen powagi. Zapląsaliśmy dla rozrywki w końcu Scotch Cap’a. Przez dłuższą chwilę pomęczyliśmy łydki ćwiczeniami z mieszanki riprese i trabuchettów. Po czym wymarznięci, ale z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku poszliśmy do domów/na piwo (niepotrzebne skreślić). Jeśli kogoś z nieobecnych piekły uszy, to tak, to właśnie przez nas.

Tym razem gościlismy Asika na zajęciach, tak więc prawie cała grupa zaawansowana była obecna

Ale ponieważ cierpieliśmy na niedostatek panów, a ponadto Hrabia miał jedną nóżkę bardziej, więc wsparcie Asika bardzo się przydało.

A zatem, po rozgrzewce (a była baardzo potrzebna, bo znowu przymroziło, a sala do najcieplejszych nie należy) w ramach „wtańczenia”  się przypomnieliśmy sobie Black Nag’a – a, że pamięć trochę nas zwiodła i jak zwykle łańcuszki nas zaskoczyły więc powtórzyliśmy sobie 2 razy. No cóż, za drugim razem wyszło… inaczej .

Potem Parson’s Farewell – i jak to zwykle bywa – panowie byli stali, to panie były zmienne – także tu łańcuszki stanowiły problem – chyba przez ten mróz

Potem przeszliśmy do konkretów, czyli utrwalanie Bassy Ducali. Ponieważ spezzato fianchegiatti nie jest prostym krokiem, to poćwiczylismy sobie go oddzielnie. Będzie trzeba jeszcze trochę (dużo) popracować nad techniką kroków (wszystkich) – bo skoro już jako-tako umiemy, to teraz wypada zacząć robić dobrze, zwłaszcza, że będą coraz ciekawsze tańce i nowe kroki .

Po tym bloku, dla odprężenia umysłów (nie nóg) i dla rozgrzania zatańczyliśmy sobie Branle d’Ecosse w wersji „3″ a następnie poskakaliśmy w krokach gagliardowych. Wprowadziliśmy nawet obroty w kroku podstawowym pierwszym (dla nas pierwszym ) – niedługo będziemy bardziej komplikować kroki .

I wreszcie przyszedł czas na nowości obiecane – czyli „Koszmar Ruraka” a po ludzku – Bassa Pompilia. Udało nam się przerobic cały taniec i dzięki temu będziemy mieli co powtarzać na następnych zajęciach i szlifować a także, wkrótce kolejne nowości

Na zakończenie jeszcze powtórzyliśmy sobie Bassę Ducale i Villanellę, po czym udaliśmy się w różne strony

Korzystając z okazji, że było nas sześcioro (trójka prowadząca, czyli ja, Anett i Hrabia) dotarły jeszcze dziewczyny – Basia, Marta i po przerewie Aneta.

A skoro była nas 6 po rozgrzewce (nie tak intensywnej może co tydzień temu) przypomnieliśmy sobie „czarną nogę” czyli Black Nag’a. Potem jeszcze powtórka „tańca z beczką” (Contentezzy) i po tym wtańczeniu się zabraliśmy się za dalsze wałkowanie Bassy Ducali.

Najpierw jednak dla przypomnienia, a dla Anety w celu opanowania, powtórzyliśmy krótko same nowe w tym tańcu kroki – czli Passo Trango, spezzato fianchegiatto do tyłu i do przodu oraz kombinację spezzato w obrocie – cadenza a także seguito semidoppio.

Po tym wstępie przypomnieliśmy sobie kilkukrotnie „na sucho” fragment poznany dotychczas a potem przewałkowaliśmy z muzyką. Brawa dla Anety, bo to był jej pierwszy kontakt z tym tańcem a poradziła sobie bardzo dobrze.

Żeby psychicznie odpocząć przeskakaliśmy sobie branle’a d’Ecosse w wersji najszybszej a także Scotch Cap’a. Po czym wróciliśmy do Bassy Ducali i przerobiliśmy 2 ostatnie brakujące fragmenty.
Tak więc od następnych zajęć nie ma zmiłuj – szlifujemy całość.
Ale żeby nie zesztywnieć poskakaliśmy sobie jeszcze trochę kroków gagliardowych i na samo zakończenie, na specjalne życzenie Bieni (dopraszała się przez całe zajęcia) – taniec „z trumną” czyli Allemanda. Pamiętajcie – co złego, to nie ja

Zaczęliśmy tradycyjnie od rozgrzewki, przy której sprawdziłam, że Welcome to Ireland Carrantouhilla ma odpowiednią długość, żeby nie zabić grupy skakaniem, ale odpowiednio ją zmęczyć; na koniec rozgrzewki zatańczyliśmy jeszcze średnio-szybką wersje branla e’cosse i wzięliśmy się za tańce właściwe.

Na pierwszy ogień poszła Vilanella w mercedesie (bo wszak wielkimi miłośnikami motoryzacji jesteśmy wszyscy), później Scotch Cup, Black Nag (przy którym Asikowe ADHD objawiło się w postaci galopującego konika) i Contentezza. Po czym Marta, której ostatnio nie było, miała przyspieszony kurs Bassy Ducale i poszło naprawdę całkiem nieźle. Na następnych zajęciach na pewno skończymy taniec, tym bardziej, że Asik podstępnie przemyciła jego kawałek do ćwiczeń.

Co do Asika jeszcze – uprzejmie zechciała ona poprowadzić ćwiczenia techniczne. Pląsaliśmy to w jedną, to w drugą stronę i do muzyki i bez. Ćwiczylismy trabuchetta w różnych konfiguracjach aż nam łydeczki pocierpły.

Aby trochę odpocząć zatańczyliśmy Parsons Farewell (i tu się okazało, ze w roli Pana jestem myląca i przez to psują się, łańcuszki) i taniec grabarza. Po czym czas nam się skończył i poczłapaliśmy do domu, nieznacznie tylko zbaczając z drogi.

Wracając jednak do zajęć, które się już odbyły. Ostatnie znów upłynęły głównie pod hasłem powtórek. Z racji tego, że znów było nas sześć osób przypomnieliśmy sobie Scotch Capa, później zostawiając na placu boju Hrabiego obserwowaliśmy Parson’s Farewell. Jeszcze trochę i przy wersji wolnej grupa się będzie nudzić, bo idzie naprawdę nieźle i tylko sporadycznie nie wiadomo w którą się obrócić w łańcuszku. Zatańczyliśmy też Black Nag’a, Contentezzę, Vilanellę i zabraliśmy się do przypominania sobie Bassy Ducale. Udało nam się nie tylko odświeżyć część już znaną, ale także poszliśmy odrobinę dalej i zostaje nam już naprawdę niewiele do końca.

Było też oczywiście wałkowanie kroków – Bartek katował nas spory czas riverenzą, ripresami i trabuchettami. Przyznać się – kogo na drugi dzień bolały łydki?

Na koniec jeszcze zatańczyliśmy branla i poszliśmy do domku. Znaczy nie wszyscy tak od razu. My z Hrabią zahaczyliśmy jeszcze tradycyjnie o piwo w kebabie i mamy nadzieję, że z tej części zajęć grupa początkująca też nie będzie dezerterować!

Po rozgrzewce zaczęliśmy od mojej przeróbki Alemany, ale okazało się że rozpisując sobie choreografię coś byłem niespełna rozumu bo pogubiłem to i owo, tak że całość średnio trzymała się kupy T.T

Po tej drobnej porażce zatańczyliśmy sobie, Barierę i chwilę później Ansalone na czwórkę. W międzyczasie jeśli mnie pamięć nie myli zatańczyliśmy przed Żukową Voltę coby nam trochę błędów po wytykała. Potem (w kolejności przypadkowej), Bassa Goiosa, Bella Goiosa, Bassa Toscana, Spagnoletta, Dolce Fuoco Amoroso, a nawet Battaglia. Potem trochę coś z Playfordowej beczki: Black  Nag,  Scotch Cup.

No i chyba tyle dziś udało się przetańczyć.

Wilgotny Hrabia

Następne na tapetę poszło Ansalone, może w końcu uda się to równo zrobić. Nie ma lekko trzeba szlifować dalej. Dalej Asik pomaglowała nas z Bassy Goiosy. Najpierw solówka na sucho potem całość, potem znowu sama solówka, solówka z muzyką, całość i tako jako. Może za tydzień albo dwa wyjdzie w miarę płynnie.

No i nadszedł czas, aby zabrać się za  Voltę. Z racji obecności tylko dwóch panów i aż czterech pań podrzucania mieliśmy całkiem sporo. Mój błędnik coraz bardziej daje o sobie znać. No ale musimy coraz więcej ćwiczyć Voltę co by nam się kondycja poprawiła. Tak jak groziłem trzeba będzie umieć zrobić co najmniej 54 podrzuty.

Po licznych apelach o zaprzestanie dalszych wyskoków i podrzutów zrobiliśmy So Ben, Niemiecką Fokę oraz Black Naga dla odpoczynku. Po tym wszystkim zawinęliśmy się do domów.

Ostrzegam następnym razem ćwiczymy Voltę co najmniej przez 30 min, zrobimy całą choreografię i podrzutów będzie dużo więc się szykujcie.

Hrabia